Kręgozmyk polega na nieprawidłowym ustawieniu kręgów względem siebie. Najczęściej górny z pary kręgów ześlizguje się (zmyka) do przodu. Schorzenie to występuje u około 5-7% populacji. Istnieje wiele podziałów kręgozmyków, ale jeden z najczęściej stosowanych czyli klasyfikacja Wiltsego dzieli kręgozmyki ze względu na przyczynę powstania.
1. Wrodzony
Występuje najczęściej na poziomie L5/S1. Jest wtórny do wrodzonych wad wyrostków stawowych, którym towarzyszą nieprawidłowe stawy międzykręgowe na tym poziomie.
2. Cieśniowy
Ten jest najczęstszym. Występuje głównie w 4 i 5 dekadzie życia. Spowodowany jest złamaniem części międzystawowej łuku kręgu na podłożu powtarzających się mikro-urazów.
3. Zwyrodnieniowy (zwany też rzekomym)
Pojawia się głównie u osób starszych. Jego przyczyną są zaawansowane zmiany zwyrodnieniowe stawów międzykręgowych, które prowadzą do niestabilności.
4. Urazowy
Jest to rzadko spotykany typ, w którym dochodzi do bezpośredniego urazu kręgosłupa, np. w wyniku urazów sportowych, bądź wypadków komunikacyjnych.
5. Patologiczny
Wtórny do innego procesu chorobowego, np. nowotworu, infekcji, chorób metabolicznych
6. Jatrogenny
Jako skutek przebytej wcześniej operacji.
Kręgozmyk głównie pojawia się w odcinku lędźwiowo-krzyżowym kręgosłupa. Jeśli chodzi o jego objawy – w zależności od rodzaju kręgozmyku mogą być związane z niestabilnością kręgosłupa, stenozą kanału kręgowego, bądź kompresja struktur nerwowych. Spektrum objawów może być pełne od najczęstszego bólu odcinka lędźwiowego, przez ból promieniujący do kończyn dolnych, rwę kulszową, drętwienia kończyn dolnych, czy tak zwane chromanie neurogenne.
Metodę należy dostosować do konkretnego przypadku – rodzaju kręgozmyku, badań obrazowych i wreszcie objawów klinicznych pacjenta. Do metod tych należą:
A website created in the WebWave website builder.